Wegthor. Ojczyzna ruchu oporu.
Po co Zodowi ten księżyc?
Wydobywają tam Stellarium.
Chce zasilić nim flotę międzygwiezdną.
Czas, by Krypton zajął należne mu miejsce. Jako zdobywca.
Naszą przyszłością jest kolonizacja innych planet.
Doomsday nam to umożliwi.
W przyszłości natknąłem się na Czarną litość.
Wprowadzam toksynę. Działa.
- Mamo, nie rób tego. - Musisz dokonać wyboru.
- Kem. Kolejna misja? - Dowodzę nią.
Dobra robota, kapitanie.
- Lyta-Zod zginęła. - Nie.
Nie pozostawiasz mi wyboru, matko.
Zastąpiłem ją zrekonstruowanym klonem.
Mama?
Prawdziwa Lyta.
Więcej nigdzie cię nie puszczę.
Czas zakończyć rebelię.
Nie zostawię na Wegthor żywej duszy.
Dlaczego to zrobił?
Nie mogłam otwarcie mu się sprzeciwiać.
Stworzył sobie matkę bardziej otwartą
na jego ideologię.
Powiedział, że robi to z miłości do osoby,
którą wie, że mogłabym zostać.
Jeśli tak traktuje bliskich,
wyobrażam sobie, co zaplanował dla galaktyki.
Niepotrzebnie.
Wiem, co chce zrobić.
Wykorzysta Doomsdaya do niszczenia każdej cywilizacji,
która sprzeciwi się jego rządom.
Gdy sprowadzi Stellarium z Wegthor,
nic już go nie powstrzyma.
Musimy się dostać do mojego dziadka.
Baza przy Windzie została zniszczona,
a łączność zerwana.
Nie dotrzemy tam.
Możemy.
Kem zapoznał mnie z przemytnikiem,
który zmodyfikował ścigacz do podróży kosmicznych.
Użyłem go, gdy zdezerterowałem.
Jeśli Sagitari go nie znaleźli, może nadal tam być.
Warto spróbować.
- Idę z wami. - Nie.
Tu będziesz bezpieczniejsza.
Na nic mu się tam nie przydasz.
Będą jeszcze inne bitwy.
Dlatego musisz odzyskać siły.
Ja polecę. Znam te tunele.
Beze mnie nie odnajdziecie Fortecy.
Obyśmy tylko dotarli tam przed okrętami Dru.
Atak na flotę został udaremniony.
Rebelianci chcieli opóźnić jej start
i zasiać zamęt w naszych szeregach,
ale ponieśli porażkę.
Ich zdrada jedynie nas umocniła
i przypieczętowała ich los.
Wojna na Wegthor kończy się dzisiaj.
Wkrótce zdobędziemy kontrolę nad Stellarium.
Wkrótce wypełnimy nasze przeznaczenie
i cała galaktyka nauczy się nas bać.
Dziś startujemy!
Za Krypton!
KRYPTON
WYSTĘPUJĄ
O co chodzi?
Czy Czarna litość pokazała ci życie, o którym marzyłaś?
- Musiało być ciężko je odrzucić. - Tak.
Ale zyskałam pewność, czego naprawdę chcę.
Czyli?
Ciebie.
Zobaczyłam, co może razem stworzyć.
Życie i miłość, o które warto walczyć.
Gotowy?
- Przepraszam... - Zaczekaj.
Seg powiedział mi o Jorze.
Bardzo mi przykro.
Zrobię wszystko, by pomóc go odnaleźć.
Dziękuję.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Wcale nie.
Od powrotu ciągle milczysz.
Przepraszam.
Cieszę się waszym szczęściem.
Dostaliście drugą szansę.
To cud.
Nie wierzyłam w nie wcześniej.
Ja też.
Jest miłością twojego życia?
Dlaczego o to pytasz?
Bo boję się, że ty możesz być moją.
Nic nie mów.
Postąpiłam samolubnie, ale...
widząc was razem...
Stare nawyki ciężko wykorzenić.
Według Deva ścigacz powinien być gdzieś...
tutaj.
Co robisz?
Albo mam halucynacje, albo ścigacz jest zasłonięty.
Mamy statek kosmiczny.
I to konkretny złom.
Proszę tego nie robić.
Toksyny może nie wystarczyć, by utrzymać nad nim kontrolę.
Więc lepiej módl się do swoich bogów.
Klęknij.
Co z nią?
Gorączkuje.
Pewnie pasożyt zainfekował ją jakimś wirusem.
Czy to poważne?
Nic jej raczej nie zagraża, ale musimy zbić temperaturę.
Najbliższe szpitale są w Kandorze, ale nie jesteśmy tam mile widziani.
A korzeń hantha?
Zwalczaliśmy nim infekcje na Weghtor.
Może zadziałać.
Na pewno moją zapas w pubie.
Poszukam.
Jak możesz na mnie patrzeć po tym, co zrobiłam?
- Nie musimy... - Zawiodłam cię.
Zhańbiłam siebie i nasze nazwisko.
Postąpiłaś, jak cię nauczono.
Wychowałam cię na wojowniczkę.
Bezwzględną i lojalną.
Nie pozwolę ci się obwiniać.
Wtedy, w tunelach, miałam wybór:
życie jego albo twoje.
Popełniłam błąd i muszę z tym żyć.
To już przeszłość.
Obie popełniamy błędy, ale dostałyśmy od losu drugą szansę.
Zapominając o przeszłości, pomożemy odbudować Krypton
i stworzymy nowe dziedzictwo dla rodu Zod.
Zapamiętają nas za coś więcej niż rozlew krwi i śmierć.
Przepraszam, mamo. Wybaczysz mi?
Nie mam czego.
Jesteś moją córką.
Kocham cię.
Jesteś i zawsze pozostaniesz najlepszą częścią mnie.
Jeśli założymy przyczółek po drugiej stronie krateru,
będziemy w stanie stawić jakiś opór.
Dziadku!
Wiedziałem, że zdołasz wrócić do domu.
Dzięki Adamowi.
Tęskniłem. Przykro mi, że do tego doszło.
Mam ci tyle do powiedzenia!
Wiele cię ominęło...
Nie mamy czasu.
Dziadku, flota Zoda już tu leci.
Skąd wiesz?
Gdy ostatnio wykorzystaliśmy informacje od ciebie,
zginęło wielu dobrych ludzi.
Zod...
Oszukał mnie.
Skoro nie jej, zaufajcie mi.
Leci tu flota Zoda.
Jeśli nie zadziałamy, już po nas.
Rozpoczęliśmy przygotowania,
ale z powodu zerwanej łączności nie mieliśmy o niczym pojęcia.
Pozostajemy odsłonięci.
Stracili element zaskoczenia,
a to daje nam przewagę taktyczką.
Nie spodziewają się, że będziemy gotowi.
Weź ludzi i ufortyfikujcie pozycje na powierzchni.
Ja zabezpieczę wejścia do tuneli.
Dak, Ver i Kaz,
wzmocnicie obronę w górnych tunelach na osi piątej i szóstej.
Reszta na osi drugiej i trzeciej.
- Nikt tu nie wchodzi, zrozumiano? - Tak jest!
Pola siłowe już działają.
Zostawiłem oddział na wypadek ich przerwania.
Przez chwilę gadałeś jak prawdziwy żołnierz.
Byłoby fajnie, gdyby nie durne zasady,
kiepskie żarcie, zabijanie, krew.
- Głównie to ostatnie. - Uciec nie możemy...
Boli...
Niespodzianka.
Jak dobrze widzieć twoją paskudną gębę.
Też tęskniłem.
Chodźcie tu.
Fajnie, co? Trzech kumpli, przytulonych...
Trochę za blisko.
Twoje ręce były wszędzie.
Prawdziwy żołnierz. Nieźle.
Zrobili ze mnie dowódcę. Szaleństwo.
Dziadek powiedział, że jesteście nieocenieni.
Prawda. Gościu potrafi się dobrać do dupy.
Brawo.
Val-El was wzywa. To pilne.
Co powiedziałeś po tym, jak mnie zabiłeś?
Bohaterowie nie mają dni wolnych.
- Do dzieła. - Mówiąc: dobrać do dupy...
Adam?
Dlaczego tylko jeden?
Więcej nie potrzebuje.
Pomieści pięć batalionów Sagitari.
Kapitanie Lux,
widzicie okręt?
Potwierdzam.
Jest poza zasięgiem naszej artylerii.
Muszą się zbliżyć.
Też to widzicie?
Dziwny odczyt termiczny.
- Czy to ma sens? - Widzę ruch.
Przygotować się.
- O co chodzi? - Doomsday na pozycji.
Czekamy na rozkazy.
Zabić wszystkich.
Nie strzelać.
Czekajcie, aż to coś się zbliży.
Walcie!
Wstrzymać ogień!
Kapitanie, meldujcie!
Chyba go trafiliśmy.
Dostał!
Kapitanie, słyszycie mnie?
Kaptanie!
Co tam się dzieje?
Kapitanie Lux?
Zarządźcie odwrót.
- Zostań na miejscu. - Odwrót!
Utrzymać pozycje!
Do wszystkich...!
Żadnego odwrotu.
Zostajemy i walczymy!
Nie pozwolimy temu czemuś dostać się do bazy. Jasne?!
Pytam, czy to jasne!
Za mną!
Zginęli.
Wszyscy zginęli.
Co to?
Doomsday.
Jest w tunelach.
Jeśli do nas dotrze, wszystko za co walczyliśmy i ginęliśmy, przepadnie.
Pola siłowe go spowolnią, ale nie powstrzymają.
Na pewno możemy...
To coś nie przestawnie, dopóki wszystkich nie wymorduje.
Nie zgadzam się.
Której części z „niepowstrzymalna maszyna do zabijania” nie ogarniasz?
Jedyna osoba, która kiedykolwiek powstrzymała Doomsdaya już nie istnieje.
Więc mamy siedzieć i czekać na śmierć?
Nie! Wiejemy, jakbyśmy coś ukradli!
Tak przeżyjemy, by dalej walczyć.
Musimy opuścić księżyc.
Świetny pomysł, ale winda się zawaliła!
- Mamy promienie Zeta. - Może ich nie potrzebujemy.
Czeka tam statek,
który pomieści wszystkich naszych ludzi i cywilów.
Nie damy rady. Jest pełen Sagitari.
Sygnał termiczny był bardzo słaby.
Myślałem, że to przez poszycie,
ale jeśli Doomsday działa tak, jak twierdzi Adam,
Zod nie musiał wysyłać Sagitari.
- Może poza załogą. - A jeśli się mylisz?
I tak już nie żyjemy. Przynajmniej mamy szansę.
Jeśli to ma się udać, musimy ruszać.
Ale kogoś trzeba tam wysłać.
Ja to zrobię.
Możesz mi zaufać.
Zgoda. Adam, nadzorujesz ewakuację.
Wyprowadź oddziały i cywilów i poprowadź ich do statku.
My spróbujemy spowolnić tego potwora i kupić nam trochę czasu.
Niech światło Rao będzie z nami.
Do dzieła.
Chcesz zawalić tunele?
Poza tym w osi trzeciej.
Gdy tam dotrzecie, zamontujecie ładunki w pokładzie Stellarium
i wyjdziecie na powierzchnię.
Zdalnie je zdetonuję i dołączę do was.
Strasznie to niebezpieczne. Dlaczego to robimy?
Bo reakcja łańcuchowa spowoduje zawalenie całego systemu tuneli.
Doomsday zostanie uwięziony,
a my zdążymy doprowadzić wszystkich do statku i odlecieć.
Tutaj was zostawiam.
Bądźcie w kontakcie.
Szybko tam dotrzemy.
Przypilnuj, by wszyscy dotarli na statek.
Do zobaczenia wkrótce.
Twój dziadek jest szalony.
Naprawdę to robimy?
Jak za starych czasów.
Ty i ja tłukący durnych członków gildii w dzielnicy Bezrangowych.
To zupełnie co innego.
Może być fajnie.
Może.
Przygotować się. Trzeba się dobrać do jednego tyłka.
Wypij.
Lepiej się poczujesz.
- Paskudne. - Jak wnętrze dupska Rondora.
Gdybym o tym wspomniał, nie wypiłabyś.
Skąd wiesz, jak smakuje wnętrze dupska Rondora?
Po opuszczeniu Sagitari przeżyłem wiele ekscytujących przygód.
Jaka ona była?
Mój klon.
Jaka była?
Identyczna jak ty.
Te same wspomnienia,
to samo światło w oczach.
Różniła was tylko jej niezachwiana wierność twojemu synowi.
I jeszcze coś.
Związaliśmy się.
Potrzebowałaś...
Potrzebowała kogoś, kto zapełniłby pustkę po Segu.
Myślałem, że nam to przeznaczone.
Że bycie z tobą mnie dopełni.
I wtedy to się stało.
Moje pragnienie się spełniło.
Wyobraź sobie, jaki przeżyłem szok.
Znaleźli nas.
Tam sprawdźcie.
Wykrywam ruch.
Na kolana. Klękaj!
Zdejmijcie hełmy.
- Czy ktoś wie, że tu jesteście? - Nic ci powiemy, zdrajco.
- Więc rozmowa będzie krótka. - Stójcie.
Jak to możliwe? Widzieliśmy twoją śmierć.
Generał Zod was oszukał.
Stworzył mojego klona, zrekonstruował go,
a potem zdradą doprowadził do jego egzekucji.
Jeśli Zod nie zostanie powstrzymany,
za jego chorą wizję odda życie jeszcze wielu Kryptonian.
Ludzi, których wy, Sagitari, przysięgaliście bronić.
Mój syn to człowiek bez honoru.
Nie jest godzien waszej lojalności.
Dlaczego mamy ci wierzyć?
Sagitari Thur, prawda?
Służyłam z twoim bratem w akademii.
Ocalił wielu ludzi w bitwie o Miri. Także mnie.
Jako Primus postawiłam dowiedzieć się jak najwięcej
o dzielnych mężczyznach i kobietach w służbie Kryptonu.
Primus Zod, jak możemy pomóc?
Słuchajcie uważnie
i róbcie dokładnie to, co powiem.
Straciliśmy sygnał.
Spróbuj przełączyć na systemy pomocnicze.
Nie odpowiadają.
Musiał uszkodzić sieć główną.
Tracimy moc.
Seg, słyszysz mnie?
Seg, zgłoś się!
Idź już.
- Sir? - Uciekaj. Proszę.
- Nie wyjdę bez pana. - Zaraz do was dołączę.
- Proszę. - Oby.
Seg?
Rozproszyć się.
- Zgłoś się! - Dziadku?
Trójka tam i tam, reszta za mną.
Dziadku, co się stało?
Zniszczył nam zasilanie...
Nie mogę zdetonować ładunków...
Musicie wyjść na powierzchnię.
Seg, słyszysz mnie?
Uciekajcie!
- Co ty tu jeszcze robisz? - Muszę ich wyciągnąć!
- Mieliście wyjść. - Najpierw ich wyciągnę!
- Nie mamy czasu. - To mój wnuk!
Nic nie poradzisz.
Musimy uciekać.
Dobra.
Czas nam się kończy.
Po podłożeniu ładunków, uciekacie. Jasne?
Przyjąłem.
- Co robisz? - Nie widać?
Chyba podłączasz detonator krótkiego zasięgu, a nie taki był plan.
Uległ zmianie.
Jak to?
Coś się stało z systemem zasilania.
Mój dziadek tego nie zdetonuje,
więc...
Wyprowadź ludzi.
Poczekam, ile się da. Powinniście zdążyć.
Mam pozwolić ci tu zginąć?
Nic z tego.
Kem...
Seg!
Adam! Gdzie jesteście?
Adam!
Proszę, nie róbcie tego ponownie. Stary jestem.
Koniec drzemki.
- Nie mogę... - Co jest?
Nie czuję nóg.
Spróbuj jeszcze raz.
Nie pozwolę ci umrzeć.
Nigdy.
Co się stało?
Doomsday.
Gdzie oddział?
Cholera.
Co?
Cholera!
Zgubiłem detonator.
Pewnie w kopalni.
Muszę wracać.
Nie pozwalam.
To nie twoja decyzja. Tylko moja.
Jeśli tego nie zrobię, rebelia upadnie
i zginie wielu ludzi.
Nie mogę na to pozwolić.
Rozumiesz?
Tak.
Kem?
To na nic.
Dlaczego zrobiłeś coś tak głupiego?
To raczej oczywiste, nie?
Chcę umrzeć, a ty potrzebowałeś pomocy.
To moje zadanie.
- Moje. - Bo chcesz postąpić jak prawdziwy El?
Bo Zod jest twoim synem, więc to wszystko twoja wina?
Każdy za coś odpowiada.
Nie ocalisz wszystkich.
Inni też muszą się postarać.
Tylko tak ocalimy Krypton.
Poza tym...
pewne zaginione dziecko potrzebuje ojca.
Proszę cię...
Pamiętasz nasze przekręty w dzielnicy Bezrangowych?
Tym razem moja kolej na lanie.
Zostań ze mną, proszę.
Kocham cię.
Kem...
Kem!
Pomóż...
- Adam, nic ci nie jest? - Nie.
Co się stało?
- Tunel się zawalił. - Gdzie Seg?
Nie wiem.
- Co się dzieje?! - To Stellarium.
Zdetonowali ładunki.
Reakcja miała być miejscowa, ale się rozchodzi.
Czyli?
Księżyc ulega rozerwaniu...
- Przeze mnie. - Spadajmy.
Seg!
Trzeba wiać!
Dawaj!
Startuj!
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Moszczyński